Senaryo Arayanlar/Satanlar/Paylaşanlar - Ana Başlığı

Senaryonuz var ve yorum mu istiyorsunuz, paylaşıp başınıza dert almak mı istiyorsunuz. Sağdan ikinci kapı.
Forum kuralları
1. Bu forumda aradığınız/sattığınız/paylaştığınız senaryoyu tek bir başlık altında arayabilirsiniz.
O başlık şudur: viewtopic.php?f=3&t=20492#p188228

2. Paylaşım yaparken neye dikkat edeceğiniz ise; şu başlıkta yazar:
viewtopic.php?f=3&t=6086

3. Forum içi 100 mesaja ulaşmış olan kişiler, bu anabaşlıkta kendi ilanlarını açabilme hakkına sahiptir Diğerleri yukarıda belirtilen viewtopic.php?f=3&t=20492#p188228 başlığına yazmak zorundadırlar. (100 kabaca bir rakamdır.)

4. 18.04.2017 tarihinden önce bu forumlarda açılan başlıklar, "arşive" kaldırılacak. Bu şu demektir, mesajlarınıza ve başlıklarınıza erişebilirsiniz, ama mesaj atamazsınız. İsteğimiz, arayışınız sürüyorsa, ana başlığa mesajınızı kopyala yapıştır yapmanız. (100 mesajın üzerindeyseniz, 100 mesaj üzerindeyim ve başlığım arşive kaldırılmış şeklinde özel mesaj atın lütfen.)

Bu basit dört kurala uyulmadığı taktirde moderatörler mesajları onaylamayacak veya sileceklerdir.
tuncay1907
Dr.Strangelove
Mesajlar: 82
Kayıt: 03 Şub 2012 19:22

Re: Senaryo Arayanlar/Satanlar/Paylaşanlar - Ana Başlığı

Mesaj gönderen tuncay1907 » 23 Ağu 2018 00:36

Elimde güzel bütçesi çok düşük bir köy komedisi var.İlgilenenlere bunu paylaşabilirim. Referansta gösterebilirim. Herkese iyi çalışmalar.

Kullanıcı avatarı
aksanmehmet
The Recruit
Mesajlar: 37
Kayıt: 15 Şub 2016 23:21
Meslek: 3D Modelleme, Animasyon
Konum: İstanbul
İletişim:

Mesaj gönderen aksanmehmet » 27 Ağu 2018 00:35

Merhaba, güzel bir kısa film çekmek istiyorum. Bunun için bir senaryo arıyorum. Amatör bir yapım olacağını düşünerek aşağıdaki şartlara uygun senaryosu olan, ya da sadece hikayesi olan ama senaryosu olmayan kişiler mail atabilirler.
1: Yaklaşık 15 dk olmasını istiyorum, +/- biraz oynayabilir elbette.
2: İstanbul içi çekileceğinden dolayı dağ/köy vb olmazsa iyi olur ancak gerekirse senaryo güzelse mekan arayıp buluruz.
3: Korku, dram, romantizm filmi olmaz, aksiyon olabilir ancak silah efekt vs zor olabilir, o nedenle pek tercih etmiyorum. Komedi veya tamamen farklı türler olabilir.
4: Mekan (mağaza, otel, cami, ev vs) ve oyuncu (genç, yaşlı, çocuk, bebek vs) konusunda kısıtlama yok, senaryoya göre mekan ve oyuncu bulurum İnşaallah. Önemli olan senaryonun güzel olması.
5: Okul nedeniyle önümüzdeki sene yaz tatilinde çekmeyi düşünüyorum, o nedenle kar/kış/yağmur gibi olaylar olmamalı.
6: Amatör bir yapım olacak, kar odaklı olmayacak. O nedenle senaryo yollayacak kişiler önceden veya sonradan para vb talep etmemeliler. Elbette jenerikte senaryo kısmında isimleri yazacak.

Bu şartlara uygun senaryosu olan kişiler aksanmehmet@gmail.com mail atabilirler.

TheSceneristTR
The Recruit
Mesajlar: 1
Kayıt: 01 Eyl 2018 15:14

Mesaj gönderen TheSceneristTR » 01 Eyl 2018 15:30

Arkadaşlar öncelikle herkese merhabalar ,
Yazımı fazla uzun tutmamaya çalışacağım,
Gerilim , Gizem ve fantastik tarzlarda TR sinemasında görmediğim senaryolarım var .
Gerçekten bu işe gönül vermiş ve gerçekten kısa film / film çekmek isteyen arkadaşlarla iletişime geçmek isterim.
Senaryolarımın bedeli yalnızca filminizde senaristi tanıtmanız ve ismime yer vermektir.

Senaryo başlkılarımdan bazıları;

Düğün sabahı cinayet (Gizem/polisiye)
Koleksiyoncu Piç ( gizem /polisiye)
Kayıp kitap ( fantastik/gerilim/macera)
Aklım sende ( aşk / dram )
Oyun ( gizem )
PaRaparola ( polisiye/ komedi )
Ses-sizlere ( müzikal / aşk / dram)
Ada (bilimkurgu)

Nibunn
The Recruit
Mesajlar: 1
Kayıt: 23 Eki 2018 22:39

Mesaj gönderen Nibunn » 23 Eki 2018 22:43

Selamlar, büyük çaplı bir festival için çekilmek üzere bir senaryo arıyorum.Gerekli ekipmana sahibim, filmin festivalde dereceye girmesi durumunda ödül paylaşılabilir.

JeanG

Mesaj gönderen JeanG » 24 Eki 2018 10:12

Başlığınızı "kısa metraj" kategorisinden "senaryo ve hikaye kategorisine taşıdım. bundan sonraki senaryo başlıklarınızı aynı kategoride açabilirsiniz.

ibrahim_pancar
The Recruit
Mesajlar: 1
Kayıt: 29 Kas 2018 02:32

Mesaj gönderen ibrahim_pancar » 29 Kas 2018 02:42

Öncelikle s.a konuyu tam nereye açacağımı bilmiyorum bu forumda yeniyim yanlış yere açtısam affola uygun bölüme taşıyabilirsiniz.

arkadaşlar ben yaklaşık 3 yıldır aktif olarak vineler ve youtube videoları çekiyorum bir çok kez hesabım kapatıldı neyse lafı uzatmayım.

arkadaşlar bana 1 ve 10 dakika arası mini dizi tadında örnek vermek gerekirse aykut elmas vine tarzı ama biraz daha uzatılmış youtube için senaryolar lazım bunları mini diziye çevirerek 10 ar dakikalık mini dizi çekmek istiyorum

yada nasıl anlatsam güzel kısa komik senaryolar farklı farklı videolar oluşturmak istiyorum yada başka bir örnek vermek gerekirse nasıl desem özcan show var youtubede onun gibi senaryo lazım biraz daha açmak gerekirse her bölümde ayrı heycan olucak ama konular birbirinden bağımsız olucak ekip aynı olucak ama her bölümde ayrı macera yaşıcak ve ayrı hikayeler olucak umarım dediğimi anlamışsınızdır. tam anlatamadım ama anladığınızı umuyorum

ücretli veya ücretsiz olarak bu tür senaryoları bana gönderebilirmisiniz ?
ortaya güzel projeler çıkarmak istiyorumda
iletişim instagram@ibrahim_pancar

Kullanıcı avatarı
lich king
The Recruit
Mesajlar: 10
Kayıt: 03 Mar 2016 12:44
Meslek: Halkla iliskiler uzmani, sistem muhendisi

Mesaj gönderen lich king » 29 Kas 2018 16:04

5-10 dk süreli, her biri farklı konulardan oluşan, gizem/gerilim/bilimkurgu/dram tarzlarını içinde barındıran kısa senaryolarım var. İlgilenirsen gönderebilirim. Herhangi bir maddi talebim yok, sadece çekilecekse süreçte payım olsun isterim, her biri değerlidir benim için.


Mail adresi varsa oradan göndereyim çalışmalarımı pdf formayında.

Hamzatşkn013
The Recruit
Mesajlar: 1
Kayıt: 03 Ara 2018 18:10

Mesaj gönderen Hamzatşkn013 » 03 Ara 2018 18:32

Öncelikle selamlar benim elimde bir senorya bulunmaktadır ve konusu da türk askerlerin ne kadar iyi ve vatan severliği ve türk askerlerin ne şartlarda canı pahisina görevlerini nasıl yaptıklarını anlatan bir senorya bulunmaktadır
Ve 2 sezon boyunca hepmde ilgilenler bana bu numaradan ulaşabilirler 05537766097

Senarist-Yazar
The Recruit
Mesajlar: 1
Kayıt: 09 Ara 2018 01:30
Meslek: Senaryo yazarı, Hikaye yazarı
Konum: iç anadolu
İletişim:

Mesaj gönderen Senarist-Yazar » 15 Ara 2018 20:09

Merhabalar yeni yazdığım bir adet hazır animasyon senaryosu var. Konu çocuklarda çevre bilinci ve kitap okumaya özendirme (interaktife dönüşebilir) ilgilenen arkadaşlar web sayfamdan ulaşabilir. teşekkür ederim

bradleyist
The Recruit
Mesajlar: 1
Kayıt: 16 Ara 2018 22:42

Mesaj gönderen bradleyist » 16 Ara 2018 22:48

Merhabalar , geliştirmekte olunan MMORPG türü oyun için oyun senaryosu yazabilecek daha önce tecrübesi olan kişi,ekip,şirketler aramaktayız.

Bu alanda iyi olduğunu düşündüğünüz kişi/şirketler varsa ulaşabileceğimiz şekilde yardımcı olabilirseniz memnunluk duyarım.

ekince
The Recruit
Mesajlar: 1
Kayıt: 19 Ara 2018 17:47

Mesaj gönderen ekince » 20 Ara 2018 13:13

JeanG yazdı:
10 Tem 2018 00:22
herkese merhabalar, uzun zamandır bu yazıyı yazmamaya çalışıyordum ve yönetimden senaryo başlıklarının bir başlıkta toplanmasını rica etmiştim. Ancak bu mesajı yazma gereksinimi duyuyorum çünkü foruma üye olduğumda gönderdiğim ilk mesaj bu başlık altında yazılanlarda neredeyse birebirdi.
Öncelikle bu mesajı yazmaya cüret etmeme sebep olan durumumu izah edeyim; 18 yaşımda ilk romanım yayımlandı. 2009'a tekabül ediyor. 2015 yılında ikinci romanım yayımlandı. İlk romanım yayınlandıktan sonra-bu kitap şu an 40. baskısını yapmıştır- yazarlığın eğitimini görebileceğiniz tek alan olarak dramatik yazarlığa kayıt oldum. Bölümümü birinci olarak bitirdim. Ben ve arkadaşlarım çok çalışmıştık ve kimsenin akıl edemeyeceğini düşündüğümüz senaryolar yazacaktık. Oysa durum böyle değil.
Bir ya da iki yıl önce forumda dramatik metin yazımına ilişkin kuramsal bir yazı paylaşmıştım ve daha sonra bunu sildim. Silmemin sebebi forumdaki hiçbir yazar adayının buna ihtiyaç duymamasıydı.
Şimdi forumda yıllardır gördüğüm temel kriterler ile neden yanlış düşündüğünüzü açıklamaya çalışacağım.
1. Senaryonuz kesinlikle ve kesinlikle sandığınız kadar iyi ve eşsiz değil.
Zaman zaman forumdan kısa film çeken ve uzun metraja hazırlanmayı kafaya koyan arkadaşlar bana senaryolarını, sinopsislerini göneriyorlar. Ahkam kestiğimi kesinlikle düşünmemenizi isterim fakat bu seviyedeki arkadaşlar bile iyi bir senaryo yazma yolunda henüz emekleme aşamasındalar. Benim de henüz harika bir senaryom yok. Çünkü harika bir senaryo yazmak çok zordur.
Siz bir senaryoda senaristler neleri göz önünde bulundururlar, nelere dikkat ederler, nasıl bir denklem kurarlar, bununla ilgili kimler hangi kitapları yazmış ve kimler hangi kuramları oluşturmuş bunlara bakmadan bir senaryo yazdım ve harika derseniz ve sonra bana ya da başkasına "bir senaryom var, yardımcı ol ve milyoner ol" derseniz size gülerler.
İzlediğiniz ve içinde bir hikaye barındıran (hikaye kavramı bağlama göre değişebilir) her şey dramatik bir metindir ve dramatik metin 3000 yıllık bir tarihe sahiptir. 3000 yıl boyunca birilerinin üzerine düşündüğü, ürettiği ve dönemleri içerisinde harika eserler üretebilmek için çektikleri sancıyı göz önünde bulundurmamak bir yana bundan bir haberken yazdığınız, aklınıza gelen şeyin mükemmel olduğunu düşünmeniz kelimenin gerçek manasıyla cehalettir. Bunu test etmeniz çok kolay, gerçeği söyleyebilen dostlarınız varsa onlara okutun, bu alanda ürettiği şeylere kıymet verdiğiniz insanlara okutun ve gerçekle yüzleşin. Deha olduğunuzu düşünüyorsanız deha dediğimiz insanların neler yaptıklarına bakın. Shakespeare bile bir nevi okuldan geçmiştir. Eserleri çoğunlukla bin yıllardır anlatılan yazılan hikayeleri Shakespeareyen bir uslupla yazılmıştır. Kaçınızın vimeo hesabı var ve kaçınız vimeo'da vakit geçiriyor merak ediyorum. İnsanların sadece kısa film alanında neler üretebildiklerinden ne kadar haberdarsınız merak ediyorum.
2. Siz Amerika'da yaşamıyorsunuz. Amerikan sinema endüstrisinde istediğinizi yapabilecek bir konumda değilsiniz. Devasa stüdyolar size milyon dolarlar sunmuyor. Siz Türkiye'de yaşıyorsunuz. Yaşadığınız ülkedeki psiko-sosyo-ekonomik durumu analiz edebilecek kadar okuma yaptınız mı, çağınızı ve coğrafyanızı analiz edebilecek duruma gelmek için yeterince emek ve vakit harcadınız mı? Yazdığınız senaryoya yüklüce para yatıracak yapımcının sizin düşünmediğiniz çok fazla şeyi düşündüğüne hiç ihtimal verdiniz mi? Ülke sineması neden bu durumda ve neden bazı insanlar bazı yollardan başarıya ulaşıyorlar? Hiç düşündünüz mü? Berbat bulduğunuz diziler, filmler, reklamlar neden öyle hiç bunun üzerine araştırma yaptınız mı?
3. Forumda milyoner yahut miilyarder yapımcı yok. Bunun olduğunu sanıyorsanız söyleyeyim; yok. Forumda "bağımsız, düşük bütçe film yapımı" yazıyor. Forumdan çıkmış yönetmenler var. Bu insanların nelerle uğraşıp nasıl film çekebildikleri üzerine kafa yordunuz mu?
Yapmadınız, sadece yazarlığa ilk adım atan herkes gibi yazdığınızın mükemmel ve eşsiz olduğunu düşündünüz. Devasa paraların döndüğü bir sektörde herkesin yanıldığını ve sadece sizin doğruyu bildiğinizi tanrı vergisi bir yetenekle size bahşedilmiş olduğuna inandınız. Hikayenizi herkesten daha canlı ve daha gerçekçi olarak zihninizde canlandırdınız. Herkesin bunu izlemek isteyeceğine inandınız. Herkesin bunun kesinlikle çekilip film, dizi olarak yayınlamak için can atacağına inandınız. SAdece sizi görmeleri ve yazdıklarınızın farkında olmaları gerekiyordu. Böyle değil. Hiçbir şey böyle işlemiyor.
Size tavsiyem çekilebilmeye uygun bir senaryo yazmak için çalışmanız. Kısa film senaryoları yazıp bunu paylaşmanız ve eşsiz bir ortam olan forumumuzda bunu diğer insanlardan yararlanabilmek için ortaya koyabilecek olgunluğa erişmeniz.
Yönetim uygun görürse bu yazının başlığa sabitlenmesini rica ediyorum.
Elinize sağlık, çok gerçekçi bir yaklaşım.

sersemci
The Recruit
Mesajlar: 1
Kayıt: 08 Şub 2019 00:06

Mesaj gönderen sersemci » 09 Şub 2019 02:45

ekince yazdı:
20 Ara 2018 13:13
JeanG yazdı:
10 Tem 2018 00:22
herkese merhabalar, uzun zamandır bu yazıyı yazmamaya çalışıyordum ve yönetimden senaryo başlıklarının bir başlıkta toplanmasını rica etmiştim. Ancak bu mesajı yazma gereksinimi duyuyorum çünkü foruma üye olduğumda gönderdiğim ilk mesaj bu başlık altında yazılanlarda neredeyse birebirdi.
Öncelikle bu mesajı yazmaya cüret etmeme sebep olan durumumu izah edeyim; 18 yaşımda ilk romanım yayımlandı. 2009'a tekabül ediyor. 2015 yılında ikinci romanım yayımlandı. İlk romanım yayınlandıktan sonra-bu kitap şu an 40. baskısını yapmıştır- yazarlığın eğitimini görebileceğiniz tek alan olarak dramatik yazarlığa kayıt oldum. Bölümümü birinci olarak bitirdim. Ben ve arkadaşlarım çok çalışmıştık ve kimsenin akıl edemeyeceğini düşündüğümüz senaryolar yazacaktık. Oysa durum böyle değil.
Bir ya da iki yıl önce forumda dramatik metin yazımına ilişkin kuramsal bir yazı paylaşmıştım ve daha sonra bunu sildim. Silmemin sebebi forumdaki hiçbir yazar adayının buna ihtiyaç duymamasıydı.
Şimdi forumda yıllardır gördüğüm temel kriterler ile neden yanlış düşündüğünüzü açıklamaya çalışacağım.
1. Senaryonuz kesinlikle ve kesinlikle sandığınız kadar iyi ve eşsiz değil.
Zaman zaman forumdan kısa film çeken ve uzun metraja hazırlanmayı kafaya koyan arkadaşlar bana senaryolarını, sinopsislerini göneriyorlar. Ahkam kestiğimi kesinlikle düşünmemenizi isterim fakat bu seviyedeki arkadaşlar bile iyi bir senaryo yazma yolunda henüz emekleme aşamasındalar. Benim de henüz harika bir senaryom yok. Çünkü harika bir senaryo yazmak çok zordur.
Siz bir senaryoda senaristler neleri göz önünde bulundururlar, nelere dikkat ederler, nasıl bir denklem kurarlar, bununla ilgili kimler hangi kitapları yazmış ve kimler hangi kuramları oluşturmuş bunlara bakmadan bir senaryo yazdım ve harika derseniz ve sonra bana ya da başkasına "bir senaryom var, yardımcı ol ve milyoner ol" derseniz size gülerler.
İzlediğiniz ve içinde bir hikaye barındıran (hikaye kavramı bağlama göre değişebilir) her şey dramatik bir metindir ve dramatik metin 3000 yıllık bir tarihe sahiptir. 3000 yıl boyunca birilerinin üzerine düşündüğü, ürettiği ve dönemleri içerisinde harika eserler üretebilmek için çektikleri sancıyı göz önünde bulundurmamak bir yana bundan bir haberken yazdığınız, aklınıza gelen şeyin mükemmel olduğunu düşünmeniz kelimenin gerçek manasıyla cehalettir. Bunu test etmeniz çok kolay, gerçeği söyleyebilen dostlarınız varsa onlara okutun, bu alanda ürettiği şeylere kıymet verdiğiniz insanlara okutun ve gerçekle yüzleşin. Deha olduğunuzu düşünüyorsanız deha dediğimiz insanların neler yaptıklarına bakın. Shakespeare bile bir nevi okuldan geçmiştir. Eserleri çoğunlukla bin yıllardır anlatılan yazılan hikayeleri Shakespeareyen bir uslupla yazılmıştır. Kaçınızın vimeo hesabı var ve kaçınız vimeo'da vakit geçiriyor merak ediyorum. İnsanların sadece kısa film alanında neler üretebildiklerinden ne kadar haberdarsınız merak ediyorum.
2. Siz Amerika'da yaşamıyorsunuz. Amerikan sinema endüstrisinde istediğinizi yapabilecek bir konumda değilsiniz. Devasa stüdyolar size milyon dolarlar sunmuyor. Siz Türkiye'de yaşıyorsunuz. Yaşadığınız ülkedeki psiko-sosyo-ekonomik durumu analiz edebilecek kadar okuma yaptınız mı, çağınızı ve coğrafyanızı analiz edebilecek duruma gelmek için yeterince emek ve vakit harcadınız mı? Yazdığınız senaryoya yüklüce para yatıracak yapımcının sizin düşünmediğiniz çok fazla şeyi düşündüğüne hiç ihtimal verdiniz mi? Ülke sineması neden bu durumda ve neden bazı insanlar bazı yollardan başarıya ulaşıyorlar? Hiç düşündünüz mü? Berbat bulduğunuz diziler, filmler, reklamlar neden öyle hiç bunun üzerine araştırma yaptınız mı?
3. Forumda milyoner yahut miilyarder yapımcı yok. Bunun olduğunu sanıyorsanız söyleyeyim; yok. Forumda "bağımsız, düşük bütçe film yapımı" yazıyor. Forumdan çıkmış yönetmenler var. Bu insanların nelerle uğraşıp nasıl film çekebildikleri üzerine kafa yordunuz mu?
Yapmadınız, sadece yazarlığa ilk adım atan herkes gibi yazdığınızın mükemmel ve eşsiz olduğunu düşündünüz. Devasa paraların döndüğü bir sektörde herkesin yanıldığını ve sadece sizin doğruyu bildiğinizi tanrı vergisi bir yetenekle size bahşedilmiş olduğuna inandınız. Hikayenizi herkesten daha canlı ve daha gerçekçi olarak zihninizde canlandırdınız. Herkesin bunu izlemek isteyeceğine inandınız. Herkesin bunun kesinlikle çekilip film, dizi olarak yayınlamak için can atacağına inandınız. SAdece sizi görmeleri ve yazdıklarınızın farkında olmaları gerekiyordu. Böyle değil. Hiçbir şey böyle işlemiyor.
Size tavsiyem çekilebilmeye uygun bir senaryo yazmak için çalışmanız. Kısa film senaryoları yazıp bunu paylaşmanız ve eşsiz bir ortam olan forumumuzda bunu diğer insanlardan yararlanabilmek için ortaya koyabilecek olgunluğa erişmeniz.
Yönetim uygun görürse bu yazının başlığa sabitlenmesini rica ediyorum.
Elinize sağlık, çok gerçekçi bir yaklaşım.
ne yapalım yazmayı mı bırakalım... ben vazgeçmek nedir bilmem ayrıca yüzüklerin efendisinin yazarı temizlikçi bir kadındı. gerçi sende haklısın.senaryo yok oyunculuk yok bol bol küfür var ve gişesi 6-7 milyon. sektör belli kişiler arasında dönüp duruyor...

Zafer donat
The Recruit
Mesajlar: 1
Kayıt: 19 Ara 2018 08:30

Mesaj gönderen Zafer donat » 14 Şub 2019 15:01

Sayın yetkili büyüklerim....
Önceilkle işlerinizde başarılar diler sağlıklı günler temenni ederim.
Benim adım Zafer Donat 1970 doğumlu kendi halinde hayatını sürdüren sakin birisiyim. Sizlere yolladığım bu dizi formatındaki senaryom hakkında yardımcı olmanız umudunu taşıdığım için lütfen kusuruma bakmayın. 18 yaşımdan bu yana hobi olarak sürdürdüğüm yazılarımın gün ışığını göreceğini düşünerek kendimi teselli ederek hiç bir zaman vazgeçmedim. İnsan imkanları dahilinde hayalleri ve umutları sayesinde bir gün amaçlarına ulaşmak ister. Ben çok büyük hayaller peşinde olmadığımı özellikle ifade etmek istiyorum. Sadece yılardır yazdıklarımın değer kazanması ve hobi olarak başladığım yazarlığı çevrem tarafımdan saygı görülmesinden başka umut taşımadığımı belirtmek isterim. Tek dileğim bir büyüğüm aracılığı ile yazdıklarımın öylece masada kalması değil değer kazanmasını umut ediyorum. Tahsil olarak yeterli seviyede olmayabilirim,hatta beceriksiz sınıfında sayılabilirim. Ama hobi olarak başladığım bu mücadelemin boş olmadığını görmek yaşantım boyunca tek amacım olduğu içindir. Bu konuda ilgi ve yardımlarınızı bekler,sağlıklı güzel günler dilerim.


Zafer Donat
ADRES; Güneş Mahallesi. Avar Caddesi.
No:37/b SALİHLİ / MANİSA
45300
Emaıl: zaferasiye@hotmail.com

yucel06
The Recruit
Mesajlar: 4
Kayıt: 12 Mar 2019 01:15

Mesaj gönderen yucel06 » 12 Mar 2019 01:22

tarihi, fantastik, paranormal dram türünde, uzun metraj sinema filmi hikaye ve senaryolarım mevcut.
mail adresim: yuceldiler@gmail.com

NeşeSelimoğlu
The Recruit
Mesajlar: 22
Kayıt: 17 Nis 2018 14:46

Mesaj gönderen NeşeSelimoğlu » 26 Mar 2019 23:31

Daha önce buradan duyurduğum üç adet sinema filmi senaryomdan Komedi-Gençlik türünde olanını yine bu site üzerinden bana ulaşan bir yapımcıya satmış bulunmaktayız. Filmin ön hazırlıkları bitmiş, Mayıs ayı içinde çekimine başlanmak üzere gerekli planlamalar yapılmıştır. Diğer iki senaryoma ek yeni senaryolarımız bulunmaktadır. Ama hazır senaryo istemeyip de sipariş yazdırmak isteyenlerle de çalışabiliriz. Bir tek korku filmleriyle ilgilenmiyoruz, çünkü Türkiye'de çekilen korku filmlerini millet komedi filmi olarak izliyor. Biz ise birbirini tekrar edip duran din/ayet/cin/peri/hacı/hoca sosuna bulanmış zırvalıklar serisi olarak görüyoruz. İlgilenen ve yardımları dokunan herkese teşekkürlerimi sunuyorum... iletişim: zenzikizi@hotmail.com

yucel06
The Recruit
Mesajlar: 4
Kayıt: 12 Mar 2019 01:15

Mesaj gönderen yucel06 » 28 Mar 2019 05:38

Türk Sinamasında Vizyon

Türk sineması hala, küfürlü, hacılı hocalı, cinli perili komedi türü filmlerden medet umduğu sürece, daha çok kendini yazar, senarist sanan insanlar türemeye devam eder. Gişeden bilet alarak film seyretme keyfi nostalji oldu benim için. Türk sinemasında vizyon bitmiş.

yucel06
The Recruit
Mesajlar: 4
Kayıt: 12 Mar 2019 01:15

Mesaj gönderen yucel06 » 28 Mar 2019 05:57

Çanakkale ana temalı, paranormal dram türünde hikayemin senaryo aşamasına geçtim. Bu hikaye ile ilgili aşağıda yazmış olacağım sinema cümlesi şahsıma aittir. Ne yapmak istediğini bilen, ciddi yapımcılar lütfen mailden ulaşsın.
BİR DESTAN YAZILIYOR DEMEKLE, DESTAN YAZILMAZ! DESTAN; KAN MÜREKKEBİNE BULANMIŞ İNANÇ KALEMİYLE YAZILIR ANCAK.

mrymylmz
The Recruit
Mesajlar: 3
Kayıt: 12 Nis 2019 14:42

Mesaj gönderen mrymylmz » 12 Nis 2019 15:47

KEzzAP yazdı:
18 Nis 2018 13:52
Bu başlık senaryo ve hikaye mesajları için tek ve yegane başlıktır. 18.04.2018'den itibaren senaryo arayan, satanlar ya da paylaşanlar için yeni başlığa izin verilmeyecektir, görüldüğü taktirde başlık silinecektir. Aktif ilanı olanların ilanlarını bu başlığa toplamaları rica olunur.

Forum içinden birbirinin aynı yüzlerce başlık ve mesaj olduğundan bu da forum kullanımında rahatsızlık verdiğinden böyle bir yönteme başvurulmuştur.

Forum içi 100 mesaja ulaşmış olan kişiler, bu başlığa yazmak zorunda değiller ve kendi başlıklarını açabilirler.
Filistin'de yaşayan çocukları konu aldığım bir film senaryom var. Savaşı, direnişi, zulmü ve çocuklar üzerinde bıraktığı etkileri bir hikaye çevresinde anlatıyorum. Bir de yardım kuruluşlarının kullanabileceği bir reklam senaryom var ilgilenen olursa mail adresim : yilmazmeryem1938@gmail.com

mrymylmz
The Recruit
Mesajlar: 3
Kayıt: 12 Nis 2019 14:42

Mesaj gönderen mrymylmz » 12 Nis 2019 16:40

KEzzAP yazdı:
18 Nis 2018 13:52
Bu başlık senaryo ve hikaye mesajları için tek ve yegane başlıktır. 18.04.2018'den itibaren senaryo arayan, satanlar ya da paylaşanlar için yeni başlığa izin verilmeyecektir, görüldüğü taktirde başlık silinecektir. Aktif ilanı olanların ilanlarını bu başlığa toplamaları rica olunur.

Forum içinden birbirinin aynı yüzlerce başlık ve mesaj olduğundan bu da forum kullanımında rahatsızlık verdiğinden böyle bir yönteme başvurulmuştur.

Forum içi 100 mesaja ulaşmış olan kişiler, bu başlığa yazmak zorunda değiller ve kendi başlıklarını açabilirler.
Savaşa bir de çocukların gözünden bakmaya ne dersiniz? Rüyalarında gördüğü ekmeğe kavuştuğu sırada şehit olan İsmail'i, ressam olmak isterken, parmaklarını kaybeden Zekeriya'yı , eğitimini tamamlamaya çalışırken aynı zaman da baskıyla mücadele eden Zeyd'i ve aşık olduğu kadının ellerinden ölümü tadan Arif'i anlatıyorum...

yucel06
The Recruit
Mesajlar: 4
Kayıt: 12 Mar 2019 01:15

Mesaj gönderen yucel06 » 24 Nis 2019 20:17

BİR DESTAN YAZILIYOR DEMEKLE, DESTAN YAZILMAZ! DESTAN; KAN MÜREKKEBİNE BULANMIŞ İNANÇ KALEMİYLE YAZILIR ANCAK.

EMANET

“şehitlikler bugün on binlerce insanın ziyaret akınına uğruyor...” aynı bölgeden aynı anda canlı yayın yapan tüm televizyon kanalları birbirleriyle yarış içerisindeydiler adeta. İçlerinden bir spikerin sözleri konuyu aydınlatıyordu. “18 Mart 1915. Kanla, inançla, hürriyet aşkıyla yazılan bir destanın tarihi. 18 Mart Çanakkale Zaferi tüm yurtta coşkuyla kutlanıyor sayın seyirciler...”
Geceyi aydınlatan ne ayın titrek ışıkları, ne de yıldızlardı. Yere düşen her bombanın etrafa yaydığı, güneşi bile kıskandıran cehennem ışığıyla birlikte yağmur niyetine yağdırdığı şarapnel parçaları ölüm kusuyordu her yere. Savaş naraları atılıyor, gölgeler koşuyor, patlayan her bombada birkaç gölge havalara uçuyordu. Karanlık çöktü aniden ve derinlerden bir ses duyuldu, “Miley, emanetin bende kızım, gel al artık.” Sonra karanlığı yırtan bir çift mavi göz...
Kanter içerisinde uyandı. Terden sırılsıklam olan saçlarını ellerinin arasına aldı. Nefes alış verişi normale dönünce yataktan kalktı, uyumakta olan kocasına baktı ve mutfağa gitmek için odadan çıktı. Musluktan suyu doldururken hala titriyordu. Sandalyenin birini güç bela çekerek bir moloz gibi çöküverdi üzerine. Gerçi bırakmaya çok çalışmıştı ama şimdi sigaranın tam zamanı diye düşünerek masanın üzerindeki paketten bir tane alarak yaktı. İçine çektiği ve üflediği her dumanla biraz daha uzaklaşıyordu kabusun etkisinden. Daha kaç sene sürecekti her gece aynı kabusa maruz kalmak? Nereye veya neye varacaktı bu işin sonu? 25 yaşındaydı ve 18’ine bastığı geceden itibaren her gece görüyordu aynı kabusu. Psikiyatristlerin deneme tahtası olmayı şiddetle reddediyordu ki kocası Mert’te destekliyordu bu düşüncesini. Psikolog seanslarında ise çocukluğuna kadar inildi, hipnoz yöntemi kullanıldı, fakat sadık parçası olmaya kararlıydı kabusu.
Yaklaşık 5 milyon nüfuslu, doğal güzellikleri ve hızlı metropol yaşantısı ile güzel bir şehirdir Sidney. Kendini bildi bileli bu muhteşem metropolde yaşayan Miley, eğitiminden sonra köşe yazarı olarak bir gazetede işe başlamış, kocası Mert ile de burada tanışmıştı. Mert 30 yaşındaydı ve 6 senedir Avustralya’da yaşıyordu. Gerek maceraperest ruhu, gerek hürriyet düşkünlüğü ve farklı kültürler merakı onu bu ülkeye getirmişti. Miley ile tanışmaları sıradan olmuştu ama mükemmel denebilecek uyumları sayesinde gayet mutluydular. Miley’nin kabusları, Mert’i de düşündürüyor, bu konuda sürekli araştırmalar yapıyor, çözüm arıyordu. Belki Türkiye ye yapılacak küçük bir seyahat iyi gelebilirdi. Bu fikri sevgili karısına açtığında, Miley için sürpriz olmuş, onu heyecanlandırmıştı.
Türkiye seyahati öncesinde Miley’nin ailesini ziyaret etmeleri gerekiyordu. Bahçeli küçük, şirin bir evin kapı zilini çaldılar. Kapıyı açan Miley’nin annesi sevinçle kızına ve damadına sarıldı. Öyle ya yaşadıkları yerler arasında 8 saatlik bir araba mesafesi vardı ve görüşmeleri iki, üç ayda bir gerçekleşebiliyordu. Neşeli geçen akşam yemeği esnasında Türkiye ziyareti konusu açıldı. Miley ve Mert, ailelerinin her konuda desteklediği kesinlikle şanslı bir çiftti. Annesi Miley’e, gitmeden önce büyükbabasını mutlaka görmeleri gerektiğini söyleyince tüm aile büyükbabanın odasına çıktılar. Büyükbaba, sallanan koltuğunda televizyona bakıyordu. 106 yaşındaydı artık ve senelerdir genel hafıza kaybı yaşıyordu. Kendi çocuklarını bile yılda bir kere ancak hatırlayabiliyordu ki tüm aile bu durumu seneler önce kabullenmişti. “baba, bak torunun Miley ve kocası Mert. Uzun bir yolculuğa çıkacaklar ve gitmeden önce seni görmek için geldiler”. Miley’nin annesi umutsuzca konuşuyordu ama almış olduğu terbiye, bu konuşmayı yapması gerektiğini söylüyordu. “onlar Türkiye’ye gidiyorlar baba”. İnanılmaz bir şey gerçekleşti o an, bakışlarını torununa çeviren büyükbaba “Türkiye mi?” dedi kısaca. Şok içindeki şaşkın bakışlar eşliğinde yavaşça doğrularak ve ufak yardımlarla ayağa kalktı. Yatağının başucunda bulunan ahşap dolabın çekmecesini açarak, küçük bir kutu çıkardı ve yatağının üzerine oturdu. Gelin dercesine baktı, gözleri hafif nemlenmişti. Hemen yanına Miley oturdu, Mert çömeldi, diğerleri ayakta merakla yaşlı adama baktılar. Titreyen elleri ile kutuyu açtı yaşlı adam, itinayla bir kağıt çıkardı ve Miley’e uzattı. Miley, kağıdı aynı itinayla alarak büyükbabasına baktı, oku işaretini alınca okumaya başladı.
“Bu memleketin topraklarında kanlarını döken kahramanlar! Burada, dost bir vatanın toprağındasınız. Huzur ve sükun içinde uyuyunuz. Sizler, Mehmetçiklerle yan yana koyun koyunasınız.”
Miley yazıyı okudukça, Mert gururlu gözyaşları dökmeye başladı. Neler olduğunu anlamayan Miley ve ailesi onunla ilgilenince, Mert iyi olduğunu ve Miley'den okumasına devam etmesini istedi.
“Uzak diyarlardan evlatlarını harbe gönderen analar! Gözyaşlarınızı dindiriniz. Evlatlarınız bizim bağrımızdadır. Huzur içindedirler ve rahat uyuyacaklardır. Onlar bu topraklarda canlarını verdikten sonra, artık bizim evlatlarımız olmuşlardır"
Yazının sonunda Mustafa Kemal Atatürk’ü okuyunca, Mert neden ağladığının sebebini ve Atatürk’ün kim olduğunu anlattı. Büyükbaba kutudan bir resim çıkararak Miley’e uzattı. Resme bakmasıyla çığlık atması bir olan Miley’ i teskine gelmişti sıra. Her gece istisnasız gördüğü mavi gözlerdi resimdeki. Rahatsızlanan büyükbabayı yatırdılar, o Miley’nin elini tuttu ve kısık sesle sadece “git ve bul onu, lütfen” diyebildi, halsizdi uykuya daldı.
Akşam olmak üzereydi, Anzak siperlerinde sakinlik hakimdi. Askerlerin kimi yemek yiyor, kimi sohbet ediyor, kimi derin düşüncelerde sigarasını içiyor, kimi de karşı siperleri gözetliyordu. Üst rütbeli olduğu anlaşılan bir subay siperleri hızlı adımlarla dolaşıyordu. Acelesi olduğu belliydi, ayrıca endişeliydi. Üç gün önce Türk siperlerini bombardımana tutmuşlar ve o günden beri tek bir taciz ateşi bile açılmamıştı kendilerine. Üstelik bu gece hücum emri gelmişti komuta merkezinden. Komuta merkezi tüm Türklerin öldüğüne inanıyorlardı, ama “bu iyi değil” diyordu komutan, karşı taraftaki sessizlik onu tedirgin ediyordu. Ne var ki emir emirdi ve karanlıkla birlikte hücuma geçeceklerdi. Yanındaki askere emirler yağdırarak sohbet eden iki askerin yanından geçtiler. “bu gece yok edeceğiz bu canavarları” dedi askerlerden biri. Elindeki küçük tahta parçasıyla oynayan diğer asker ise ” bu kadar kolay olabilecek mi sence?” diye sordu, şüpheli ses tonuyla. “bombardıman çoğunu parçaladı zaten, biz sadece temizlik yapacağız” dedi diğer asker kararlılıkla. Elindeki tahta parçasını iki avucunun arasına alıp dudaklarına götürdü ve öptü şüpheci olan asker. “umarım” diyebildi sadece. Gözlerini açtı Miley. O gece kabus yoktu, ama bu rüyaya da anlam veremiyordu.
İstanbul yolunda önce gördüğü rüyayı anlattı Mert’e. Kabus görmediği için her ikisi de keyifliydi gerçi, ama yorumsuz kalmıştı rüya. Sonra büyükbabasını anlattı Miley. Babası o 3 yaşındayken Çanakkale savaşına katılmış ve bir daha geri dönmemişti. Aklı erinceye kadar hep babasını beklemiş, hep özlemini yaşamıştı. “ne garip benzerlik” dedi Mert “benim ninemin babası da Çanakkale’de şehit olmuş.” Miley, daha önce neden bu konuların konuşulmadığını düşündü, birbirinin benzeri iki hikayeden ve çok sevdiği kocasıyla benzer geçmişe sahip olmaktan dolayı mutluydu. Yolculuk boyunca Mustafa Kemal’in neden Miley’nin rüyalarına girdiğini, bunun anlamını tartıştılar.
Karanlıkta, elleri tetikte sessizce ilerliyordu Anzaklar. Komutan, tabancasını ateşlemeye hazır en önde yürüyor, diğer askerler belli düzende arkasından geliyordu. Koca taburdan cılız postal sesleri dışında çıt çıkmıyordu. Türk siperlerine birkaç metre kala hücum borusu eşliğinde aniden naralar atarak saldırıya geçtiler. Fakat önlerine ölü veya diri tek bir Türk askeri çıkmadı, siperler boştu. Hiç durmadan ilerle emri almışlardı, siperleri geçerek ilerlemeye devam ettiler. Komutan, şaşkın, tedirgin etrafına bakıyor, içinde bulundukları durumdan hoşlanmıyordu. Askerlerin gözlerinde korku oluşmaya başlamıştı, bilinmeyene doğru gidiyorlardı. Sağ taraflarından gelen kurt ulumasıyla durdu tabur, sonra tam ters taraftan başka bir uluma sesi geldi, sonra arkalarından ve bunu yüzlerce uluma sesi izledi. “neler oluyor tanrı aşkına” diye sordu komutan, “kurtlar komutanım” dedi yanındaki emir subayı, “ve her yerdeler”. İşte o an anladı gerçeği komutan, çembere alınmışlardı. Geri çekilme emrini verdi, askerde panik başladı. Karanlıktan şimşek hızıyla çıkan Türk süvariler, Anzak askerini kılıçlarıyla biçmeye başladılar. Panik halindeki Anzak askerleri sağa sola ateş açıyor, nereden geldiğini görmedikleri kılıç darbeleriyle yere düşüyorlardı. Nihayetinde “Allah Allah” sesleriyle süngü takmış piyadelerin saldırısı başladı. Çaresizlik içerisinde tabancasını ateşleyen Anzak komutan, karnına saplanan süngünün acı etkisiyle önce nefessiz kaldı, gözleri büyüdü, sonra ağzından gelen kanla birlikte yere düştü.
Derin bir nefes alarak gözlerini açtı Miley. “iyimisin” diye sordu Mert. Sabah olmuştu, uçak Türkiye üzerinde uçuyordu artık. Gördüğü rüyayı anlatan Miley, sanki bir önceki gördüğü rüyanın devamını gördüğünü söyleyince, her iki rüyayı da not olarak yazmaya karar verdiler.
Taksi Mert’in evine doğru giderken İstanbul’un güzelliklerini seyretti Miley. Muhteşem güzellikteydi İstanbul. Karşılama seremonisi, sonrasında İstanbul gezisi, simit çay keyfi ve en nihayetinde tüm ailenin katıldığı coşkulu akşam yemeği. Eşinin ailesi, eşi, İstanbul, her şey mükemmeldi Miley için.
Savaş alanı tam bir sessizlik içindeydi. Binlerce insan cesedi tüm alanı kaplamış kızıl bir denizde yüzüyor gibiydi. Acı içinde gözlerini açtı Salih onbaşı. Üzerindeki cesedi kenara iterek doğruldu, acı bacağından geliyordu. Bacağından vurulmuş ve çok kan kaybetmişti. Hemen yanında yatan cesedin üzerindeki kemeri alarak bacağının üst kısmına tampon yaptı. Etrafına baktı, manzara korkunçtu. Ceset tarlasında toplayarak yürüdü, binlerce Anzak arasında tek tük Türk askeri vardı. Demek ki önlerindeki Anzak taburu yok edilmiş, plan doğrultusunda ileri süpürme harekatı başarıyla devam ediyordu. Öyle ya “ben size ölmeyi emrediyorum” demişti büyük komutan. Bu yaralı bacakla kendi ne yapacaktı peki? Savaşa katılabilir miydi yoksa siper gerisine revire mi gitmeliydi? Bu düşünceler arasında ilerlerken bir inleme sesi duydu. Sese doğru ilerledi, üst üste yığılmış cesetlerden birini yana itti. Ses en alttan geliyordu, diğer cesedi kaldırdı. Yaralı bir Anzak acı içinde ve korkuyla kendisine bakıyordu. Göğsünde derin bir kılıç yarası vardı. Sakin ol anlamında el işareti yaptı korku içindeki askere ve yavaşça gömleğini açtı. Yara çok kötü durumdaydı. Sırt çantasını açtı, temiz bir bez çıkardı, birkaç damla kalan tentürdiyotuna baktı, sonra yaralı olan kendi bacağına baktı. Tentürdiyotu temiz beze döktü ve tereddütsüz yaralı Anzağın yarasına bastırdı. Savaşa yetişmeliydi, kalktı yürümeye başladı. “hey Turco” sesine dönüp Anzağa baktı. “thank you” dedi acı içindeki Anzak. Arkasını döndü, iki adım attı, durdu. Şimdi kendisiyle savaşıyordu, ya bu bacakla savaşa devam edecekti yada bu yaralıyı revire götürecekti. Bir tarafta vatan savunması, diğer tarafta insanlık. Ani bir kararla yaralı askere döndü, yerden kaldırdı, Anzağın kolunu boynuna doladı. Anzak şaşkındı ama müteşekkirdi de aynı zamanda. Yürümeye başladılar.
“uyan Mert, uyan”. Gözlerini ovuşturarak şaşkın şaşkın karısına baktı Mert. Miley’e göre çok önemliydi durum ve hemen harekete geçmeleri gerekiyordu. “Çanakkale’ye gitmemiz gerekiyor Mert, mutlaka ve hemen” sesindeki kararlılık gayet netti. Sahildeki çay bahçesinde Miley’nin rüyalarını en ince detaylarına kadar yazarak sıralamaya koydular. İnanılması ve açıklanması çok zordu ama birbirini tamamlayan bir dizi film gibiydi Miley’nin uykuda yaşadıkları. Karar verilmişti, Çanakkale’ye gidilecek ve ne gerekiyorsa o yapılacaktı. Önce Salih onbaşıdan yola çıkma kararı aldılar. 1915 yılında kaç tane Salih onbaşı şehit olmuştu Çanakkale’de? Genelkurmay arşivine girmeleri gerekiyordu ve ilk güzergahı Ankara olarak belirlediler.
Genelkurmay da ki yetkili onları gayet kibar karşıladı ve gereken her türlü yardımı yapacaklarını belirtti. Arşivde önce Salih isimlerini listelediler, sonra onbaşı olanları çıkardılar. Binden fazla done vardı. Sonra ölen Anzak askerlerinin isim listesinden John Christian ismine baktılar, fakat bulamadılar.
Anzak kötü durumdaydı, halsizdi. Düşmek üzereyken Salih onbaşı tuttu onu ve sırtına aldı. Baygın asker sırtında olduğu halde yürümeye devam etti, kendi bacağı da kötü durumdaydı fakat ilerlemeleri gerekiyordu. Güneş tam tepedeydi, bacaklarında takat kalmamıştı. Sırtında taşıdığı Anzak, kendine gelmişti bu arada. Salih onbaşı durdu, dizlerinin üzerine çöktü. Anzağın yarası ağrıyordu ama yere inerek “nereye” diye sordu. Parmağıyla ileriyi işaret eden Salih onbaşı bayıldı. Gözlerini açtığında Anzağın topuklarını gördü. Anzak ayaklarını sürüyerek yürüyordu. Hafifçe sırtına vurdu, Anzak durdu, Salih onbaşı yere indi. Bir ağacın altına oturdular, Anzak güç bela sırt çantasını açtı. Matarasını çıkardı, Salih onbaşıya uzattı. Bir iki yudum içtikten sonra memnun olduğunu göstererek geri verdi matarayı. İki kutu konserve çıkaran Anzak, birini Salih onbaşıya uzattı, gülümsediler birbirlerine. Yemek yerken, “keşke dilimizi bilseydin Türk” diye uzaklara bakarak konuştu Anzak. “biliyorum zaten” sesiyle birlikte şaşkın şaşkın Salih onbaşıya döndü bakışları. Salih onbaşı gülümseyerek devam etti “Robert koleji mezunuyum Anzak, adın ne?”, “John” dedi Anzak. Sohbetleri devam etti bir süre. Salih onbaşı, Anzağın en çok “sizi barbar ve yamyam olarak tanıttılar bize” sözüne katılarak güldü.
“muhteşem” diyerek uyandı Miley. Mert’i uyandırarak tüm detaylarıyla anlattı rüyayı. İpucunu yakalamışlardı, Salih onbaşı İngilizce biliyordu. Hemen genelkurmaya giderek, bu kez Robert koleji mezunu Salih isimli şehidi aradılar. Buldular da, fakat meçhul kısmında. Cesedinin yeri bilinmiyordu. Artık Çanakkale’ye giderek araştırmaya orada devam etmeleri gerektiği kararını verdiler ve hemen yola çıktılar. Sekiz saatlik yolda bir kere yemek, iki kere ihtiyaç molası verdiler ve akşam saatlerinde Çanakkale’ye ulaştılar. Akşam yemeğinden sonra, biraz şehir turu atarak otele döndüler. “hissediyorum Mert, bu gece bulacağım büyük büyükbabamın mezarını” diyen Miley’nin sevgiyle saçlarını okşadı Mert. “evet, son bölüme geldik gibi görünüyor hayatım, inanmayacaksın belki ama sabahı şimdiden iple çekiyorum”.
Sabah olmuş, güneşin ilk ışıkları kuşların cıvıltılarıyla canlanmıştı. Yanında uyumakta olan Anzağa baktı Salih onbaşı. Yüzü tamamen solmuştu, yavaşça seslenerek uyandırdı. Sırt çantasından çıkardığı peksimeti ikiye bölerek yarısını Anzağa verdi. “Yemen lazım John. Revire sadece yarım günlük yolumuz kaldı, gücünü toplamalısın” dedi Salih onbaşı. “ama önce şu yarana bakmamız gerek” diyerek Anzağın yarasını açtı. Yara tamamen iltihaplanmıştı. Umut yoktu ama onu yine de revire götürmeye kararlıydı. Yürümeye başladılar, bu arada birbirlerine hayat hikayelerini de anlatıyorlardı. Salih onbaşının bacağı gerçekten kötüydü, bakmamıştı ama hissediyordu bunu. Anzak çok daha kötü durumdaydı, artık yürüyemez halde “Salih şu söğüdün altında biraz dinlenelim mi?” dedi. Salih onbaşı onu ağacın altına yerleştirdi ve su bulmak için etrafa bakınmaya gitti. Suyu getirdiği esnada ölüm çaresizliğini hissetti. Yanına oturdu Anzağın. “Salih” dedi Anzak, bir dizi öksürük ve derin nefesin ardından devam etti “bu ağaç benim yolumun sonu, bunu biliyorum. Beni kurtarmaya çalışman, inanılmaz bir düşünce dönüşümüne neden oldu bende. İnan bana melek ismi siz Türklere yakışır. Barbarmış, peh!”. Cebinden küçük ahşap bir hayvan figürü çıkardı. Sevdi, okşadı, öptü. “bunu bana oğlum verdi, babacık bu seni koruyacak dedi”. Salih onbaşı ıslanan gözlerini gerdi, akmasını istemiyordu, dudaklarını ısırarak dinlemeye devam etti Anzağı. “eğer bir gün, benim memleketime gitme imkanın olursa Salih, bunu oğluma verir misin?” “John, oğluna kavuşacaksın ve...” sözünü kesti Anzak “hayır, bugün burada ayrılacak ruhum hasta bedenimden. Bunu benim kadar sende çok iyi biliyorsun. Lütfen bunu al ve huzurlu ölmem için beni bırak. Revire biran önce gitmen gerekiyor. Bacağın iyi durumda değil. Lütfen git, dostum”. Peki anlamında başını sallayarak eline aldı oyuncağı Salih onbaşı. “emanetin başımla beraber. İçin rahat olsun, bu emaneti oğluna bir gün mutlaka ulaştıracağım Anzak. Mutlaka!”. Yorgun olan Anzak, gülümseyerek uykuya daldı. Sırtını ağaca yasladı Salih onbaşı, oda çok yorgundu.
Ağlayarak uyandı Miley. Gözyaşlarına hakim olamıyor, hıçkırıklar eşliğinde anlatıyordu olan biteni. Sabah kahvaltıda durum değerlendirmesi yaptılar. Daha final bölümüne gelinmemişti. Arıburnu tarafına gittiler, jandarmayla konuştular. Savaş döneminde o bölgede kaç tane revir kurulduğunu ve yerlerini öğrendiler. Jandarma komutanına olan biteni anlattılar. O kadar inanılması güç hikayeler duymuştu ki Çanakkale savaşlarında yaşanan, buna da şaşırmadı komutan. Hatta biri Anzak, diğeri Türk iki meçhul askerin mezarlarını bulabilme ihtimali bayağı ilgisini çekti. Elinden gelen yardımı yapacaktı. O gece bir türlü uyku tutmuyordu Miley’i. Sona geldiklerini biliyordu, ama neyle karşılaşacağını bilmemenin stresi uyutmuyordu onu işte. Çareyi uyku ilacı almakta buldular. İlacı içtikten sonra yatağa yatarak beklemeye başladı Miley.
Gözlerini açtığında gece olmuştu. Yanındaki ölü Anzağa baktı, doğrulmaya çalıştı fakat başaramadı. Bacaklarını hissetmiyordu. Bıçağıyla pantolonunu kesti, bacağı olduğundan iki kat kalındı. İltihabın tüm vücudunu sardığını hissediyordu. Sonu gelmişti, gerçi savaş alanında ölmeyi tercih ederdi ama olsundu yine şehit olmuş sayılırdı. Gülmeye başladı, hareketleri giderek ağırlaşıyordu. Anzağın emanet ettiği tahta oyuncağı cebinden çıkararak baktı, döndü Anzağa baktı. “rahat uyu Anzak, rahat uyu John, emanetini mutlaka yerine ulaştıracağım”. Bunu söylerken Anzağın elini tuttu, oyuncağı da göğsüne doğru sıkıca bastırdı. Uykuya dalarken dudaklarından iki kelime döküldü “emanetin bende”. Sabahın ilk ışıklarında birkaç postal göründü yan yana yatan iki askerin başında. Komutanın işaretiyle, askerlerden biri nabız yoklaması yaptı “ölmüşler komutanım” dedi. “bu iki kahramanı da buraya gömelim, hemen defnedin” diye emir verdi komutan. Yerdekilerle ilgilenen bir asker “komutanım bizim yiğit öyle sıkı tutmuş ki Anzağın elini, açamıyorum”. “kader yoldaşlarını ölüm bile ayıramıyorsa, bize sadece ikisini de birlikte gömmek düşer. Allah her ikisinin de mekanını cennet eğlesin” dedi ve askerlerin hummalı mezar kazma işi başladı. Altında dinledikleri söğüt ağacı sonsuz evleriydi artık.
Hıçkıra hıçkıra ağlayan Miley’i Mert uyandırdı. Kocasına bakan Miley “yerlerini biliyorum Mert” dedi. Jandarma komutanı da eşlik ediyordu arazi aramasına. Revir olarak kullanılan tüm alanlara bakıyorlardı. İşleri zordu, Mert ve komutan bunu konuşurlarken onu gördü Miley. Rüyasında ki söğüt ağacı. “Mert” dedi söğüt ağacına doğru koşarken “işte burada”. Miley’nin gösterdiği yeri kazmaya başladı askerler. Kaymakamlık gözlemcisi de gelmişti. Miley’nin kalbi heyecandan hızlı atıyor, genç kadın yerinde duramıyordu. “komutanım bulduk, buradalar” dedi askerin biri. Yan yana iki ceset duruyordu karşılarında. Biri sadece iskeletlerden ibaretken, diğeri çürümemiş, mumyalanmış gibi duruyordu. “tanrım” diyebildi sadece Miley. Herkes şaşkındı. Askerlerden biri künyelerine baktı, “John Christian”. Miley hıçkırarak ağlamaya başladı. “Yasin oğlu Salih, komutanım” dedi asker. Çürümemiş olan Salih onbaşının cesedini inceledi komutan. Göğsüne bastırdığı sol eline baktı, elinde bir şey tutuyordu. “elini aç” diye emir verdi askere. Asker uğraştı ama açamıyordu bir türlü. “olmuyor komutanım, açılmıyor”, “peki, çekil şöyle” dedi komutan ve Salih onbaşının tam karşısına geçti. “ben........ Jandarma karakolu komutanı astsubay Ömer, görev bitti Salih onbaşı, rahat!”. Herkes pür dikkat Salih onbaşının kapalı eline baktı, gevşememişti. Miley, sessizce ve koluyla gözyaşlarını silerek cesede doğru yaklaştı. Herkes saygıyla ona bakıyordu. Miley yanına oturdu Salih onbaşının, eline dokundu. “Salih onbaşı, benim Miley. Jhon’a baktığın için çok teşekkür ederim sana. Emanetim var sende, ben onu almaya geldim. Jhon’un oğlu benden bu emaneti götürmemi bekliyor. Emanetimi verir misin” Salih onbaşının sol eli gevşedi, oradaki herkes inanılmaz bir olaya tanıklık ediyordu. Jandarma komutanı akan gözyaşlarına hakim olamıyordu. Miley’de ağlıyordu, “teşekkür ederim, teşekkür ederim” dedi sevgiyle. Küçük ahşap oyuncağı aldı, bağrına bastı. Emaneti yerine teslim eden Salih onbaşının cesedi aniden toz haline geldi, sadece kemikleri kaldı. Mert, Miley, jandarma komutanı, herkes ağlıyordu. Her iki kahraman, onurlu şehitlerin yanına, yeni istirahatgahlarına yine yan yana defnedilirken, onlar için hazırlanan askeri törenle son görev yapıldı. Bu merasimi tüm dünya canlı olarak izlerken, Avustralya'da ki bir evde yaşanan duygu seli görülmeye değerdi.
Artık ölüm döşeğinde ki büyükbaba yanına gelen ve onu uyandıran Miley’nin yüzüne bakıyordu şimdi. “babanın sana çok selamı var büyükbaba, bak emanetini getirdim”. Oyuncağı eline aldı büyükbaba, ağlıyordu. Öptü oyuncağı, bir kere daha öptü. Sonsuz yolculuğa giderken gülümsüyordu.
SON

NOT: Kurgusal hikaye ve üst taraftaki sinema cümlesi şahsıma aittir ve teliflidir. Senaryo yazımına başladım. iletişim için: yuceldiler@gmail.com

Cevapla

“Senaryo ve Hikaye” sayfasına dön